Een dag te laat of wat? Jawel, en mijn kindertjes hebben daar zelfs niets mee te maken. Het pogen tot het maken van een rokje uit dat befaamde boek van die befaamde mevrouw wel. Ik had er een hele dag voor uitgetrokken: zoon op school, dochter hopelijk wat flink in de wipper of het park (en ze deed dat goed), geen wachtende wasmanden en eten dat al klaar was. Ideaal, dacht ik. Ik ging voor iets ‘eenvoudigs’: de A lijn met beleg en voering, met driekwart jaar les achter de kiezen zou dat toch moeten lukken dacht ik zo. Zelfs complete leken zouden het moeten kunnen volgens de beschrijving.
Nu weet ik niet of dat normaal is, dat ge vervolgens na een dag vloeken en zuchten en hersenpijniging en bijna uw zoon van school vergeten halen zin hebt om u weer uit te schrijven uit de volgende naailesmodule. En postzegels wilt gaan verzamelen als hobby. Het zou kunnen zijn, maar dat stond toch niet in het boek. Er zijn nu een paar opties natuurlijk. Misschien is het boek een ietsiepietsie te optimistisch, of misschien ligt het aan mij. Aangezien ik over het boek alleen maar lovende kritieken lees, stevenen we dus af op een deuk in het zelfvertrouwen. ‘s Avonds heb ik wel al geconcludeerd dat ik vermoedelijk een beleg aan een beleg proberen zetten heb, dus die fout zou ik volgende keer al kunnen vermijden. Dat de uitleg van de rits mij ietwat huilerig maakt, daar denken we voorlopig nog niet aan.
Bon, we gaan nog wat weekmenuten, want dat kan ik wel een beetje goed. Snik. Als ik ooit een boek ‘weekmenuten voor beginners’ uitbreng, dan ga ik wat liever zijn voor de beginners in kwestie. Beloofd.
In navolging van dit en dit was ik u nog de doopsuikertjes en kaartjes van de dochter verschuldigd. De stijl is redelijk anders. Of dat nu betekent dat ik door de jaren veranderd ben of misschien een tikje schizofreen ben, daar ben ik nog niet uit. Moeder heeft er zich iets makkelijker van af gemaakt dit keer. Zelfgemaakt allemaal goed en wel, maar zo zot als toen doen we niet meer. En daar hebben we geen tijd meer voor. En geen hulplijnen. Het werden potjes aardbeienconfituur en (zeer) eenvoudige zakjes gevuld met Zwitsers fruit. Beiden in polkadotstofjes en gepimpt met mooie lintjes en een papieren roosje. De presentatieboom werd gewoon gerecycleerd, waarom ook niet. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?
Het kaartje was nog luier: dat zag ik gewoon online en zoals dat bij mij soms gaat, moest en zou ik dat hebben. Grote liefde op het eerste gezicht. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?
Als dat zo doorgaat met die tanende inzet, dan stoppen we de bezoekers bij een eventuelig nummertje 3 misschien wel gewoon een stuk chocolade in de handen. Maar desalniettemin vond ik het toch best weer goed gelukt. En er is niemand doodgegaan door mijn confituur, hoezee!
We doen nog eens een efforke deze week, ik vermoed dat het de laatste stuiptrekkingen zullen zijn. Hoe dat hier binnenkort allemaal gaat verlopen, geen idee… Ik heb eens in mijn oude boekjes gekeken hoe dat ging tijdens de kraamtijd van kind 1, en toen heb ik zelfs gekookt. Vaak hetzelfde en weinig geïnspireerd (lees: massa’s stoemp met worst), maar we aten wel warm eten. Ik ben dus hoopvol.
En kijk eens aan, op
haar aanraden probeer ik zelfs nog eens een vegetarisch gerecht, het schijnt erg lekker te zijn. Zoniet moet ze mij een Turkse pizza trakteren.
Zo eens
bloggen over niet evidente onderwerpen levert trouwens wel wat op. Gelukkig heb ik te weinig lezers om echte diehards over de virtuele vloer te krijgen en beschimpt te worden, maar reageren hier voorlopig vooral lieverds met wijze woorden. Wat toch bleef hangen is wat
Nike zei over het vertekende beeld: ik kan inderdaad ook genoeg gezinnen bedenken waarin over het onderwerp niet eens 1 seconde wordt nagedacht. Omdat ze daar de goesting en/of mogelijkheden niet toe hebben. En ten tweede: misschien (of zeg maar zeker en vast) focus ik teveel op wat ik niet doe, en te weinig op wat ik wel doe. Wat niet wil zeggen dat het niet altijd beter kan, maar dat is zeker wel een rode lijn in mijn denken (op alle gebied). Ik zou het leren naaien bijvoorbeeld bijna opgeven omdat ik nog niet de prachtige kleedsels kan fabriceren die ik overal online spot, terwijl ik toch wel al een presentabel pamperzakje en lelijk beest heb weten ineen te flansen en ook geen beroerd flockster blijk. In het kader van ‘stoef dus eens wat meer op uzelve’, ziet!
Kijk eens aan wat een inzichten zeg, merci
Lies! (
Voor u nu denkt: oei nee, weer eentje dat naar de therapeut gaat rennen: dat heb ik natuurlijk al jaren achter de rug. Wat dacht u.) Om terug te keren naar het topic weekmenuten: De Dagen Zonder Vlees zijn nog een brug te ver vrees ik, maar ik overweeg weer een wekelijkse veggiedag in te lassen. Als het verse kleine grut de boel niet té hard op stelten komt zetten, dan gaan we daar op termijn misschien wel voor. Deze week dus al 2 veggiedagen, kijkt nekeer aan zeg.
Zoals u kan zien, kan het onschuldige kinderhandje ten huize al behoorlijk goed briefjes trekken.
Hij kan ze ook bijzonder goed opeten, zo blijkt. Maar dat terzijde.
Ik had zo al een vermoeden: een give away dat blijkt niets voor mij te zijn. Ik vind jullie allemaal lief en sympathiek en dacht bij iedereen die reageerde: ‘Oh, maar die mag van mij eigenlijk ook echt zo’n beestje hebben, anders moet ik er nog eentje extra opsturen’. Maar dat dacht ik dus meer dan 30 keer en zoveel beestjes heb ik niet eens meer, dus bij deze toch maar 4 winnaars:
1. Jessie -> ontvangt een uiltje
2. Kaat -> ontvangt een octopusje
3. Caroline/moetie2 -> ontvangt een lieveheersbeestje
4. Marleen -> ontvangt een eendje
Sturen jullie mij via mail of andere weg jullie adres door?
Ik weet niet of u zich dit nog herinnert en daarbij dacht ‘Pff, de oplichtster, ze piept er niet meer over’, maar er zijn wel degelijk 3 mensen die toen een pakketje hebben toegezonden gekregen. Sarah wegens dichtst bij het gewicht, Wendy wegens correcte datum en Tamara wegens correcte voorspelling van geen navelplop.
Nu moet u weten: door heel het anticlimaxgedoe en de 3 weken ziekenhuis voor de eerstgeborene, is de kraamtijd hier een beetje in de soep gedraaid en hebben we toch wel minder bezoek gekregen dan eigenlijk verwacht. Bovendien was ik op het einde der zwangerschap sowieso al een beetje in een haak-overdrive geschoten, waardoor er nu toch nog wel wat sleutelhangertjes over zijn. Om ze te gebruiken voor een volgende gebroedje zijn het er veel te weinig, en dat zou voor dat gebroedje natuurlijk ook best wat zielig zijn, dus dat plan laten we varen.
De leuke give aways op andere blogs brachten me op het idee om er aan jullie wat uit te delen, omdat jullie zo lief zijn natuurlijk. Akkoord, het is niet zo’n spectaculaire give away als elders, maar bon. Wie er graag eentje zou krijgen, laat uw voorkeur achter in comments, ik geef er van elk eentje weg. (Van de octopi – meervoud van octopus, uiteraard – zijn er trouwens maar 2 meer, benieuwd of die ook hier de populairste wordt).
U mag gerust naar hier linken opdat ik ze kwijt geraak, want vele van mijn lezers kennen me irl en hebben er al eentje. Ik zal binnen een week of 2 eens testen of het hier ten huize aanwezig onschuldig kinderhandje al briefjes kan trekken.
Ja, ik pleit schuldig: ik heb de nieuwe hobby echt helemaal schaamteloos gepikt van haar. Ze mag dan van mij ook een verzoekske doen, ik wil ter compensatie wel één of ander beest crocheren. Liefst geen hele zoo, voor de rest ga ik niet zagen.
Momenteel liggen de haakactiviteiten stil, omdat ik zo stoutmoedig ben geweest wol te bestellen in een winkeltje op de boerenbuiten. U wist het of niet, maar hier moeten ze het schaap eerst zelf nog scheren en dat neemt enige tijd in beslag. Maar we hebben geduld, ik was het gelijk toch al een klein beetje beu aan het worden. Ahum.
De oogst tot nu toe (klikken voor groot):
