Een dag te laat of wat? Jawel, en mijn kindertjes hebben daar zelfs niets mee te maken. Het pogen tot het maken van een rokje uit dat befaamde boek van die befaamde mevrouw wel. Ik had er een hele dag voor uitgetrokken: zoon op school, dochter hopelijk wat flink in de wipper of het park (en ze deed dat goed), geen wachtende wasmanden en eten dat al klaar was. Ideaal, dacht ik. Ik ging voor iets ‘eenvoudigs’: de A lijn met beleg en voering, met driekwart jaar les achter de kiezen zou dat toch moeten lukken dacht ik zo. Zelfs complete leken zouden het moeten kunnen volgens de beschrijving.
Nu weet ik niet of dat normaal is, dat ge vervolgens na een dag vloeken en zuchten en hersenpijniging en bijna uw zoon van school vergeten halen zin hebt om u weer uit te schrijven uit de volgende naailesmodule. En postzegels wilt gaan verzamelen als hobby. Het zou kunnen zijn, maar dat stond toch niet in het boek. Er zijn nu een paar opties natuurlijk. Misschien is het boek een ietsiepietsie te optimistisch, of misschien ligt het aan mij. Aangezien ik over het boek alleen maar lovende kritieken lees, stevenen we dus af op een deuk in het zelfvertrouwen. ‘s Avonds heb ik wel al geconcludeerd dat ik vermoedelijk een beleg aan een beleg proberen zetten heb, dus die fout zou ik volgende keer al kunnen vermijden. Dat de uitleg van de rits mij ietwat huilerig maakt, daar denken we voorlopig nog niet aan.
Bon, we gaan nog wat weekmenuten, want dat kan ik wel een beetje goed. Snik. Als ik ooit een boek ‘weekmenuten voor beginners’ uitbreng, dan ga ik wat liever zijn voor de beginners in kwestie. Beloofd.
Het gaat mij redelijk goed af de laatste weken, weekmenuutgewijs. Veel inspiratie en al veel leuke gerechtjes ontdekt die goed op mekaar afgestemd geraken (= weinig weggooien). Eén à twee dagen per week helemaal geen vlees, 1 dag vis, de rest met wat minder vlees/vis. Het maakt het invullen van de weekmenu’s eigenlijk ook makkelijker, want ge moet gerichter gaan zoeken. Ik profiteer er van, want er komen ongetwijfeld weer tijden waarin ik weinig meer kan bedenken dan een portie gekookte patatten met wat appelmoes en een worst. Dat gaat zo bij dat weekmenuten: goede tijden en slechte tijden. Oh, ze staan er trouwens allemaal terug, onder het tabblaadje! Mijn eeuwige dank aan de huis-IT’er!
Het was een bizar weekje. U weet dat of u weet dat niet, maar ondergetekende woont in Wetteren. En daar viel deze week heel wat te beleven! Nu wonen wij niet in de zogenaamde gevaarlijke perimeters, maar eerder in de suburbs van deze grootgemeente. U herinnert zich dat of u herinnert zich dat niet, maar het was ook vrij mooi weer vorige week. Zodoende zaten mijn 2 kleine kindjes en ik eigenlijk al 2 dagen grotendeels buiten, toen er zo helemaal geen gevaar was voor de volksgezondheid en we dachten dat er ‘gewoon’ een trein lag te branden. Nadien veranderde dat een klein beetje natuurlijk, met 3 dagen innerlijke paniek bij moeder tot gevolg. Een heel vreemd gevoel als uw basisveiligheid verdwijnt, ge u niet meer veilig voelt in en rondom uw eigen huis en zelfs niet in uw eigen lichaam (want wat is daar mee gebeurd?). Ik hoorde en zag 4 dagen continu sirenes, en al waren dat topdagen voor de zoon (kijk mama, tutatuta!), ik had er mijn misselijke buik van vol. En toen kwam bovendien nog de dag dat de perimeters en de zones helemààl verwaterden (haha!) door een pak regen, met paniek bij hulpdiensten en bevolking tot gevolg. Ik zeg het u, er zijn fijnere dingen dan met een huilende baby in de draagdoek een huilende peuter de trap op sleuren om een noodvalies te maken. Het bracht niet het mooiste in mij naar boven.
Intussen is de rust een beetje weder gekeerd. Er is veel over gezegd en gezeverd, want dat bleek weer helemaal eigen aan de Vlaming: waarlijks iedereen had er wel een interessante mening of analyse over te verkondigen. En dan nog op het moment dat de crisis nog helemaal niet was bedwongen, that is. Ik kan alleen maar vaststellen dat hier meer dan keihard gewerkt is om de mensen zo veilig mogelijk te houden, en dat volgens mij echt geen enkele stad of gemeente er in was geslaagd om iets van deze omvang vlekkeloos tot een goed einde te brengen. Overmacht en uitzonderlijke situatie enzo, weet u wel. Dat ge in het ene huis niet binnen mocht en op het terrasje ernaast een pint kon zitten drinken, dat was inderdaad een beetje raar. Maar geef nu toe, het is al even raar dat ge dat überhaupt zoudt willen doen, die pint daar drinken, op dat moment. Zo is het even raar dat ge 2 dagen later met uw hondje langs het wrak gaat wandelen of kruiden plant in uw tuin, en vervolgens de nog steeds even keihard werkende politie lastig valt met ‘is dat wel veilig??’. Het moet een beetje van 2 kanten komen denk ik zo. Enfin.
Wat ik ook een week deed, was leven zonder ook maar 1 spoortje koemelk. Of ik een echte bleitbaby heb geproduceerd laat ik in het midden, maar dat ze toch vaak huilt en vooral soms zeer onrustig is, is een feit. Dat ze reflux heeft is ook een feit, getuige daarvan de keer of 30 per dag dat ze met een zuur gezichtje herslikt, de ontelbare stroompjes kots die mij reeds overvloeiden en het complete gebrek aan slaapjes overdag, tenzij opgewekt door het honderdste toertje dat moeder rond de livingtafel loopt te schudden met de kleine dame in de draagdoek. Omdat de eerste refluxmedicatie niet bleek aan te slaan, viel dat dieet maar eens te proberen dacht ik zo. Het leverde niet veel op, ik ga dat straks dan maar ‘vieren’ met een flinke bol mozzarella op mijn pasta. Lieve zonder kaas, dat is namelijk toch maar gelijk een café zonder bier. Of zoiets.
Goed, over tot de orde van de week(menuut)!
Ik kan u van harte dit en dit aanbevelen, smullen was dat zeg. Deze week opnieuw een gerechtje van haar site: ik wil immers al jaren ossobuco maken maar het is er nog nooit van gekomen. Bij deze dus, ik ben heel benieuwd. Inmiddels eet ik 1 à 2 dagen per week geen vlees of vis and I’m on a roll. Ik blijk vleesvervangers zelfs te pruimen te vinden en het geeft eigenlijk best een nieuwe boost qua inspiratie. Blijkt dat ge helemaal geen linzen met seitanreepjes en koriander moet eten (Of quinoa. Echt, what is UP with the quinoa?), maar eigenlijk best ook gewoon zoiets of zoiets met een vegetarisch schnitzeltje kunt verorberen. En al wil ik mijn horizonten graag uitbreiden, dat soort eten blijft meer mijn ding (en ik heb ook een huisgenoot om rekening mee te houden.) Straks word ik nog zo’n echte, haha! (Will not happen by the way, vooral gehakttoestanden en spekjes zou ik echt wel missen. En barbecue. Oh, mogen we al barbecue??)
Er is iets aan de hand. Ik heb er geloof ik niet enkel een kind uitgeperst, maar ook wat kookvaardigheden. Dit liet ik halvelings mislukken en ook dit werd compleet niet wat het moest zijn. Beiden waren nog enigszins eet – en/of redbaar, maar ik heb toch een beetje schrik gekregen. Na kind 1 begonnen – na 10 probleemloze jaren – plots mijn bechamelsauzen te mislukken, en nu dit. Onrustwekkend!
De veggiedag(en) bevalt mij dan weer prima. Zoals wel vaker in mijn leven blijkt het omdraaien van de knop het lastigst, maar valt het eens dat gebeurd is allemaal heel erg mee. (Dat mijn maaltijden voorlopig toch niet meer zo ontspannend zijn omdat ik het moet trachten te verorberen met een al dan niet huilend kind op mij, zou ook kunnen meespelen natuurlijk.) Suggesties voor lekkere gerechtjes of vleesvervangers zijn altijd welkom, want ik zoek mijn weg daar nog in.
