Het was een bizar weekje. U weet dat of u weet dat niet, maar ondergetekende woont in Wetteren. En daar viel deze week heel wat te beleven! Nu wonen wij niet in de zogenaamde gevaarlijke perimeters, maar eerder in de suburbs van deze grootgemeente. U herinnert zich dat of u herinnert zich dat niet, maar het was ook vrij mooi weer vorige week. Zodoende zaten mijn 2 kleine kindjes en ik eigenlijk al 2 dagen grotendeels buiten, toen er zo helemaal geen gevaar was voor de volksgezondheid en we dachten dat er ‘gewoon’ een trein lag te branden. Nadien veranderde dat een klein beetje natuurlijk, met 3 dagen innerlijke paniek bij moeder tot gevolg. Een heel vreemd gevoel als uw basisveiligheid verdwijnt, ge u niet meer veilig voelt in en rondom uw eigen huis en zelfs niet in uw eigen lichaam (want wat is daar mee gebeurd?). Ik hoorde en zag 4 dagen continu sirenes, en al waren dat topdagen voor de zoon (kijk mama, tutatuta!), ik had er mijn misselijke buik van vol. En toen kwam bovendien nog de dag dat de perimeters en de zones helemààl verwaterden (haha!) door een pak regen, met paniek bij hulpdiensten en bevolking tot gevolg. Ik zeg het u, er zijn fijnere dingen dan met een huilende baby in de draagdoek een huilende peuter de trap op sleuren om een noodvalies te maken. Het bracht niet het mooiste in mij naar boven.
Intussen is de rust een beetje weder gekeerd. Er is veel over gezegd en gezeverd, want dat bleek weer helemaal eigen aan de Vlaming: waarlijks iedereen had er wel een interessante mening of analyse over te verkondigen. En dan nog op het moment dat de crisis nog helemaal niet was bedwongen, that is. Ik kan alleen maar vaststellen dat hier meer dan keihard gewerkt is om de mensen zo veilig mogelijk te houden, en dat volgens mij echt geen enkele stad of gemeente er in was geslaagd om iets van deze omvang vlekkeloos tot een goed einde te brengen. Overmacht en uitzonderlijke situatie enzo, weet u wel. Dat ge in het ene huis niet binnen mocht en op het terrasje ernaast een pint kon zitten drinken, dat was inderdaad een beetje raar. Maar geef nu toe, het is al even raar dat ge dat überhaupt zoudt willen doen, die pint daar drinken, op dat moment. Zo is het even raar dat ge 2 dagen later met uw hondje langs het wrak gaat wandelen of kruiden plant in uw tuin, en vervolgens de nog steeds even keihard werkende politie lastig valt met ‘is dat wel veilig??’. Het moet een beetje van 2 kanten komen denk ik zo. Enfin.
Ik kan u van harte dit en dit aanbevelen, smullen was dat zeg. Deze week opnieuw een gerechtje van haar site: ik wil immers al jaren ossobuco maken maar het is er nog nooit van gekomen. Bij deze dus, ik ben heel benieuwd. Inmiddels eet ik 1 à 2 dagen per week geen vlees of vis and I’m on a roll. Ik blijk vleesvervangers zelfs te pruimen te vinden en het geeft eigenlijk best een nieuwe boost qua inspiratie. Blijkt dat ge helemaal geen linzen met seitanreepjes en koriander moet eten (Of quinoa. Echt, what is UP with the quinoa?), maar eigenlijk best ook gewoon zoiets of zoiets met een vegetarisch schnitzeltje kunt verorberen. En al wil ik mijn horizonten graag uitbreiden, dat soort eten blijft meer mijn ding (en ik heb ook een huisgenoot om rekening mee te houden.) Straks word ik nog zo’n echte, haha! (Will not happen by the way, vooral gehakttoestanden en spekjes zou ik echt wel missen. En barbecue. Oh, mogen we al barbecue??)
Er is iets aan de hand. Ik heb er geloof ik niet enkel een kind uitgeperst, maar ook wat kookvaardigheden. Dit liet ik halvelings mislukken en ook dit werd compleet niet wat het moest zijn. Beiden waren nog enigszins eet – en/of redbaar, maar ik heb toch een beetje schrik gekregen. Na kind 1 begonnen – na 10 probleemloze jaren – plots mijn bechamelsauzen te mislukken, en nu dit. Onrustwekkend!
De veggiedag(en) bevalt mij dan weer prima. Zoals wel vaker in mijn leven blijkt het omdraaien van de knop het lastigst, maar valt het eens dat gebeurd is allemaal heel erg mee. (Dat mijn maaltijden voorlopig toch niet meer zo ontspannend zijn omdat ik het moet trachten te verorberen met een al dan niet huilend kind op mij, zou ook kunnen meespelen natuurlijk.) Suggesties voor lekkere gerechtjes of vleesvervangers zijn altijd welkom, want ik zoek mijn weg daar nog in.
Dan denkt ge zo eens op ongeveer alles voorbereid te zijn, komt daar plots een buikgriep van meer dan 4 dagen boven op. Ik heb nòòit buikgriep en al zeker geen 4 dagen. Ge zoudt bijna denken dat mijn weerstand wat verzwakt is! Veel gekookt en gegeten werd er bijgevolg niet vorige week. Konijn weggooien om toch maar de veggiedag in te forceren vond ik bovendien gelijk ook een beetje fout, dus we verschuiven die plannen gewoon naar deze week en aten flink de hele schotel leeg.
Ik heb deze week ontdekt dat mijn 2,5 jaar aan verzamelde weekmenuutjes onder het tabblaadje bovenaan quasi allemaal verdwenen zijn… Gelukkig ben ik te moe om dat heel erg te vinden, maar ik moest toch even slikken. Ik heb daar namelijk toch wel euhm, wat werk ingestopt. Ik zal de huis-IT’er eens bij de kraag moeten vatten, maar dat is met IT’ers gemakkelijker gezegd dan gedaan.
We lassen vanaf nu ook de veggiedag(en) in, ik heb besloten dat ik daar maar niet zoveel over moet zeuren en het gewoon moet doen. Als we eens iets niet zo lusten, is dat ook geen wereldramp. (Daar knelde ondermeer het schoentje: ik eet heel erg graag en ik weet graag zeker dat ik mijn avondeten lekker zal vinden. Dat vond ik trouwens ook 1 van de leukste dingen aan alleen gaan wonen: alle dagen kunnen kiezen wat ge eet: wat een feest! Met vleesloos eten heb ik hoegenaamd geen ervaring dus dat is op dat gebied wat spannender, maar een mens heeft wat spanning nodig in het leven.)
Ik heb deze week ontdekt dat mijn 2,5 jaar aan verzamelde weekmenuutjes onder het tabblaadje bovenaan quasi allemaal verdwenen zijn… Gelukkig ben ik te moe om dat heel erg te vinden, maar ik moest toch even slikken. Ik heb daar namelijk toch wel euhm, wat werk ingestopt. Ik zal de huis-IT’er eens bij de kraag moeten vatten, maar dat is met IT’ers gemakkelijker gezegd dan gedaan.
We lassen vanaf nu ook de veggiedag(en) in, ik heb besloten dat ik daar maar niet zoveel over moet zeuren en het gewoon moet doen. Als we eens iets niet zo lusten, is dat ook geen wereldramp. (Daar knelde ondermeer het schoentje: ik eet heel erg graag en ik weet graag zeker dat ik mijn avondeten lekker zal vinden. Dat vond ik trouwens ook 1 van de leukste dingen aan alleen gaan wonen: alle dagen kunnen kiezen wat ge eet: wat een feest! Met vleesloos eten heb ik hoegenaamd geen ervaring dus dat is op dat gebied wat spannender, maar een mens heeft wat spanning nodig in het leven.)
Kijkt, een weekmenu typen met 1 hand, dat gaat! Het maken met 1 hand gaat helaas niet, dus af en toe moet de dochter haar favoriete bed (zijnde: moeder) wel verlaten. Voorlopig zijn we hier redelijk goed bezig: allen nog in leven, niet verhongerd, niet bedolven onder de was… Dankzij een drukbezette huisgenoot ben ik voor de volle exposure moeten gaan en ben ik inmiddels reeds bedreven in het fulltime zorgen voor een huishouden en 2 kinders tegelijk, en het diep ademhalen en doorgaan als ze allebei tegelijk hun keelgat open zetten. Wat meer slaap (en minder gegoogel naar leutigheden zoals krampen en reflux) en wat minder lastige peuterbuien staan momenteel wel hoog op mijn verlanglijstje, ideetje voor de paashaas misschien… Bon, over tot de orde van de week!
