En Lieve, wat hebben we deze week weer geleerd?
Ten eerste, dat ik recepten beter moet lezen voor ik iets in het weekmenu gooi. Zo tomatensaus staan zeven op zondag, ik vond dat er een beetje over. Zondag rustdag, weet ge wel. Wat een arbeid zeg.
Ten tweede, dat ik recepten toch écht wel beter moet lezen. Dan zou ik het spek dat moest meesudderen netjes verwijderd hebben in plaats van het gewoon mee te mixen. Balletjes in tomatenspeksaus dus. Het viel uiteindelijk nog mee en ze waren zonder spek de lekkerste ballen ooit geweest, maar ik vrees dat ik volgende keer toch weer voor de luiewijvenversie zal gaan. Saus zeven is gewoon de stap te ver, ik kan daar niet aan doen.
Ten derde, ik heb een slechte oven. De papillot blies niet op en de vis bleef rauw. Terwijl ge daar zelf weinig kunt aan doen, denk ik. Het is goedgekomen, maar toch.
En ten vierde, ik heb wél een goed pattatenmes. Dat snijdt vlot groenten, duimen en wijsvingers.
Ah en ten vijfde: als ge een man dwingt om te koken, dan eindigt ge in de frituur. Aan dat concept moeten we dus nog wat werken.
En Lieve, wat hebben we vorige week geleerd? Wel Piet,
ten eerste: ik ben nog altijd geen fan van koriander. In mijn guacamole en quesadilla’s mag daar een spoortje van terug te vinden zijn, maar voor de rest: brr.
ten tweede: pindakaas is yukkie. Gerechten met pindakaas er in daardoor ook toch wel een beetje. Voor mij persoonlijk toch, het is een kwestie van smaak natuurlijk. Als iemand die wel fan is een pot wenst, geef maar een gilletje.
ten derde: mijn kind lust wel pap van mijn spaghetti. Dat geeft toch een nieuwe dimensie aan het graag koken, zo’n smakkende peuter die maar niet genoeg van uw brouwsel kan krijgen. De opkuis achteraf nemen we er bij.
Deze week gaan we Jeroen zijn ballen eens maken. (Ooh!) De mijne zijn een pàk luiewijveriger, maar bij hem zitten er dan weer echte groenten in enzo, dat heeft mij over de streep getrokken. Volgens mij wordt dat een lekker weekje.
Op een onbewaakt moment, waarop ge op uw ochtendrit naar het werk half slaperig wat naar Stubru zit te luisteren. Een meisje (of zijn wij nu vrouwen?) dat – 2 dagen voor mij – binnenkort 30 wordt, vroeg wat liedjes aan. Waaronder onderstaande. Het liedje had al een bepaalde lading voor mij, al had ik er wegens te pijnlijk toen nooit écht veel aandacht aan besteed. Nu vernam ik dat de zanger het schreef voor zijn kindje op neonatologie, en het meisje op de radio vertelde dat haar eigen dochtertje die neonatologie niet overleefde. Krak, deed mijn hart. En ineens kreeg het nummer zo’n intense dimensie dat ik ineens achter het stuur zat te snotteren.
En dan kan ik niet rap genoeg terug bij dit (naar mijn bescheiden mening toch wel zeer schone) kindeke zijn, om 100 keer te denken ‘ja jongens, hebben wij chance gehad’.
Open wondes genezen, maar littekens jeuken toch wel vaak…
In het kader van eeen hippe trend die ik wel eens wil volgen, count your blessings…
Dat zag er een schone constructie uit hé vorige week. Helaas niet veel van in huis gekomen. Allez niet helaas, er was wat veel pasta (ik moet in een vorig leven moeder geweest zijn van een stuk of 15 kindertjes) en gisteren stond er een etentje op het programma.
Veel van hetzelfde deze week, maar dat is bewust. Ik gooi niet graag eten weg en probeer dat echt in te perken, vandaar nogal veel met tomaat, rucola, parmezaan en pijnboompitten. Maar hé, mij hoort ge daar niet over klagen. Mmm.
Wie graag weekmenuut verwijs ik ook met veel plezier naar haar voor inspiratie en een glimlach om haar grappige schrijfsels, eindelijk online!
